Help
Sign In
danesh
July 2007 
ده ترانه از 209
Danesh
ده ترانه از 209
ترانه ی اول:
خسته نخواهم شد!
حتی اگر لولای این در
گردش ایام را
از خاطر ببرد.
هر زمان که سنگی
بر گوری ناشناخته می گذاری
به تو سلامی دوباره
خواهم داد.
آهسته بنشین آن روز
توفان اشتیاق
استخوانهای خرد شده ام را
بر باد خواهد داد.
خسته نخواهم نشد!
چرا که به اعجاز خیال توست
که این پتوی بدبو
به نیمکتی می رسد
زیر یک تیر چراغ برق
بشماره 123
و مرد جوانی
که از عطر لیموی کرم دست دختری
مست است.
خسته نخواهم شد!
چون من
از رطوبت گردنت
می چشم
تا دهان بدون دندانم
از شوری خون نیم خشکیده
بر لبها و لثه های له شده ام
تطهیر شود.
خسته نخواهم شد!
دستهای یخ کرده ام
در لایه های پرچروک
و پر شپش این رختخواب
در جستجوی تو
پرواز خواهد کرد.
خسته نخواهم شد!
باور کن!
ترانه ی دوم:
آفتاب چند روز است
خواب اش برده؟
این پنجره که
بسوی دیوار روبرو گشوده است
باز از جشن سقوط تیرآهن ها
در حیاط پشتی
بی خواب شده است.
درست آنجا که چنارهای بلند
در انتهای طنابهای کوتاه
تندیس هایی به آیین انجیر و زیتون
به زمین هدیه کرده اند.
* * *
تو بودی مرا صدا کردی؟
شیدا تو بودی؟
نه از سعید هنوز خبری نیست!
* * *
برادر!
حاج آقا!
آقا سید!
از سعید خبری نیست؟
چیزی نشنیده ای؟
شبح از انتها می پرسد:
•- کدام سعید؟
•- سعید سلطانپور؟
•- سعید عسگر؟
•- و یا شاید هم ....... سعید امامی؟
و می خندد.
چه خنده ی ملوسی دارد
برادر قهری ما
حاج آقا رحمانی!
ترانه ی سوم:
فریده!
دلم برای تو
تنگ نمی شود
جای دوری نرفته ای آخر!
پشت ساختمان مجاور
از اعتماد به کوچه و غریو و سرود
به چنار بلندی
در آروزی عروج
آویخته ای!
فریده!
رگهای آبی دستهایت را
هنوز بخاطر دارم!
چونان جویبارهای خنک وسوسه
بر دامنه های سخت یک کویر.
راستی فریده!
تاولهایت چطور است؟
خوب می شود
تو فقط مواظب باش
لبهایت را گاز نگیری
وقتی که سیمهای مسی
حامل هیچ پیام و صدایی نیست
الا بهانه ی درد
در 50 زوج به هم تنیده
در دست قدیسی رانده از بهشت
که هر صبح
پیش از دمیدن خورشید
خدا و پیامبرانش را
حاضر و غایب می کند.
فریده!
یادت هست هنوز!
پرسیدم
کی انشاء الله؟
و تو گفتی شاید اوایل پاییز!
اشکالی ندارد
بازهم وقت داریم
شبهای بسیار
تا صبح الی طلوع
با هم از شکفتن و بر دادن
هزار قصه خواهیم ساخت.
از دختر شاه پریون
تا کچل کفترباز.
از پاشنه ی آهنین
تا صد سال تنهایی.
از اولدوز و کلاغ ها
تا التمهیدات.
از حیرت من
در چشمهای تو
تا بوی گلوی تو
بر سجده گاه تفتیده ی بی گناه من!
فریده! فریده!
غصه نخور،
هنوز تابوت من
بوی عطر ترا دارد،
بوی عطر "سیلانس".
تو لبهایت را مواظب باش.
شوری خون
شیرینی بوسه ها را
آشفته خواهد کرد!
ترانه ی چهارم:
"...... منافق کثافت!"
"...... آشغال لجن!"
در با لگد گشوده می شود،
پیش از آن واقعه
پیش از آن همه حادثه
در آن سالهای کبود
عباس و ابراهیم
رفیق مهدی و کوروش،
کنار بچه های خزانه و پاچنار
سرهاشان را
بالا گرفته اند
اندکی کج تا افق معوج را
همچون طناب نجات
صاف و مستقیم ببینند!
ترانه ی پنجم:
خاله را می برید؟
دخترک پرسید.
چشمهاش پر ز اشک.
از گوشه ی چشم
به تپانچه نگاه می کند.
مادر از دخترک هراسان تر است.
بیرون توی کوچه ی تاریک
در صندوق عقب یک بنز
دختر جوانی
با چشمهای بسته
از پله ها بالا می رود.
خیال فردا
از میان پلکهای خیس او
روی سپیدی فرم بیمارستان می چکد.
یک قطره ی خوشرنگ
- مثل ماتیک شهلا -
درست کنار دومین دگمه ی لباسش
که به سبزی خودکار بیک
بوسه داده است.
ترانه ی ششم:
نگاه تو
دست مرا می گیرد
بر سنگفرشی از عفاف
زیر صدرالمنتهی می نشاند.
پاییز هم نخواهد توانست
سرخی گونه هایت را
از خاطرم ببرد
آنگاه که می گفتمت
دوستت دارم،
و آنگاه
که سر بردوش همبندت گذاشته بودی
با نشانی از یک ستاره ی سرخ
بروی سینه ات.
چه زیبا شده ای.
یادت هست
می خواندم برایت که:
"مطرب مهتاب رو
هرچه شنیدی بگو"
و تو چه سپید بودی
مثل تور عروس
و مثل رقص ماه
در قاب آبی حوض خانه امان.
سرخی گونه هات
با این تلولو مهتابی
چه ضرب آهنگ غمگینی دارد.
ترانه ی هفتم:
خشمگین نباش!
خشکی برگها
و این بارش بی امان باران و برف
سوگند زمین است و
آسمان
به بازگشت بهار!
باور کن!
و خشمگین مباش!
ترانه ی هشتم:
- صداهای دیشب را شنیدی؟
دختر پرسید.
•- خوابم برده بود، نشنیدم، عادت کرده ام!
دختر دیگر جواب داد.
یک نفر می گوید:
•- خوابهای بدی دیده ام دلم شور می زند!
فضلیت علامه با شیطنت می گوید:
•- خواب زن چپ است!
شیدا بهزادی از دنده چپ اش برمی خیزد:
•- خدا مرگتان دهد که شب و روزتان معلوم نیست!
فریده جلایی مثل یک محافظ وظیفه شناس تشر می زند که:
•- علیاحضرت شیدا خانم، لازم است شب و روزشان را بدانند،
تا سعید جانشان زیادی معطل نمانند!
بچه ها می خندند،
مثل باران اول پاییز
ریز و بی صدا.
خواب بچشم همه ماسیده است.
دیشب تا صبح
هزاران ستون آهنین را بر زمین انداختند.
ترانه ی نهم:
لودرچی مردد است
خاک که آنقدر سفت و سخت نیست.
مرد به خود می گوید.
کپه های بزرگ و کوچک و پراکنده ی خاک
از میان انبوه علافهای خودرو
مثل بلدرچین های هراسان
سرک می کشند.
پیمانکار مردد نیست اما،
فریاد می زند:
- یااله دیگه!
لودرچی گاز می دهد.
سنگهای شکسته و پراکنده گرد می آیند
مثل ضیافت شاعران
مثل بازکنان یک تیم
در تایم آوت پیش از یک حمله دوباره.
لودر که کارش تمام می شود
از باغ بی باغبان سنگهای شکسته،
و استخوانهای بی پناه
دیگر نشانی نیست!
ترانه ی دهم:
زهیر باز هم تاکسی شده است!
- قااااااام م م م .... بیب بیب بیب!
برو کنار!
خواهر کجا می روی؟
زهیر دست اش را جلوی دهانش گرفته است:
- خانم ها حجابشان را رعایت کنند!
برادر فنی وارد بند می شود!
دخترها می خندند.
اکرم سنجری هم می خندد،
زهیر شیرین و دوست داشتنی
تنها مرد آن خانه ی بزرگ و بی مردی
تنها یادگار
تنها مرد زندگی اوست!
دانش معتمدی
شهر ری - پاییز 1385
Access: Public
